ابیل

Ottoman Turkish

Etymology

Borrowed from Arabic أَبِيل (ʔabīl, “old man; monk”), from Classical Syriac ܐܒܝܠܐ (ʾăḇīlā, “mourner; penitent, monk”), whence also Armenian աբեղա (abeġa).

Noun

ابیل • (ebil)

  1. (Christianity) monk, a male member of a monastic order who has devoted his life for religious service
    Synonyms: راهب (rahib), كشیش (keşiş)
  • ایبل (eybel, “Christian priest or monk”)

Further reading

  • Meninski, Franciszek à Mesgnien (1687) “Monachus”, in Complementum thesauri linguarum orientalium, seu onomasticum latino-turcico-arabico-persicum, simul idem index verborum lexici turcico-arabico-persici, quod latinâ, germanicâ, aliarumque linguarum adjectâ nomenclatione nuper in lucem editum‎, Vienna, column 1073
  • Redhouse, James W. (1890) “ابیل”, in A Turkish and English Lexicon‎, Constantinople: A. H. Boyajian, page 16
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.