convivo

Galician

Verb

convivo

  1. first-person singular present indicative of convivir

Italian

Verb

convivo

  1. first-person singular present indicative of convivere

Latin

Etymology

con- +‎ vīvō

Pronunciation

Verb

convīvō (present infinitive convīvere, perfect active convīxī, supine convīctum); third conjugation, impersonal in the passive

  1. to live with

Conjugation

   Conjugation of convīvō (third conjugation, impersonal in passive)
indicative singular plural
first second third first second third
active present convīvō convīvis convīvit convīvimus convīvitis convīvunt
imperfect convīvēbam convīvēbās convīvēbat convīvēbāmus convīvēbātis convīvēbant
future convīvam convīvēs convīvet convīvēmus convīvētis convīvent
perfect convīxī convīxistī convīxit convīximus convīxistis convīxērunt,
convīxēre
pluperfect convīxeram convīxerās convīxerat convīxerāmus convīxerātis convīxerant
future perfect convīxerō convīxeris convīxerit convīxerimus convīxeritis convīxerint
passive present — — convīvitur — — —
imperfect — — convīvēbātur — — —
future — — convīvētur — — —
perfect — — convīctum est — — —
pluperfect — — convīctum erat — — —
future perfect — — convīctum erit — — —
subjunctive singular plural
first second third first second third
active present convīvam convīvās convīvat convīvāmus convīvātis convīvant
imperfect convīverem convīverēs convīveret convīverēmus convīverētis convīverent
perfect convīxerim convīxerīs convīxerit convīxerīmus convīxerītis convīxerint
pluperfect convīxissem convīxissēs convīxisset convīxissēmus convīxissētis convīxissent
passive present — — convīvātur — — —
imperfect — — convīverētur — — —
perfect — — convīctum sit — — —
pluperfect — — convīctum esset,
convīctum foret
— — —
imperative singular plural
first second third first second third
active present — convīve — — convīvite —
future — convīvitō convīvitō — convīvitōte convīvuntō
non-finite forms active passive
present perfect future present perfect future
infinitives convīvere convīxisse convīctūrum esse convīvī convīctum esse —
participles convīvēns — convīctūrus — convīctum convīvendum
verbal nouns gerund supine
genitive dative accusative ablative accusative ablative
convīvendī convīvendō convīvendum convīvendō convīctum convīctū

Descendants

  • Catalan: conviure
  • Friulian: convivi
  • Galician: convivir
  • Italian: convivere
  • Portuguese: conviver
  • Spanish: convivir

See also

References

  • “convivo”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
  • convivo in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.

Portuguese

Verb

convivo

  1. first-person singular present indicative of conviver

Spanish

Verb

convivo

  1. first-person singular present indicative of convivir
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.