insurgo

Latin

Etymology

From in- +‎ surgō.

Pronunciation

Verb

īnsurgō (present infinitive īnsurgere, perfect active īnsurrēxī, supine īnsurrēctum); third conjugation, limited passive

  1. (intransitive) to rise up (against)

Conjugation

   Conjugation of īnsurgō (third conjugation, only third-person forms in passive)
indicative singular plural
first second third first second third
active present īnsurgō īnsurgis īnsurgit īnsurgimus īnsurgitis īnsurgunt
imperfect īnsurgēbam īnsurgēbās īnsurgēbat īnsurgēbāmus īnsurgēbātis īnsurgēbant
future īnsurgam īnsurgēs īnsurget īnsurgēmus īnsurgētis īnsurgent
perfect īnsurrēxī īnsurrēxistī īnsurrēxit īnsurrēximus īnsurrēxistis īnsurrēxērunt,
īnsurrēxēre
pluperfect īnsurrēxeram īnsurrēxerās īnsurrēxerat īnsurrēxerāmus īnsurrēxerātis īnsurrēxerant
future perfect īnsurrēxerō īnsurrēxeris īnsurrēxerit īnsurrēxerimus īnsurrēxeritis īnsurrēxerint
passive present — — īnsurgitur — — īnsurguntur
imperfect — — īnsurgēbātur — — īnsurgēbantur
future — — īnsurgētur — — īnsurgentur
perfect — — īnsurrēctus est — — īnsurrēctī sunt
pluperfect — — īnsurrēctus erat — — īnsurrēctī erant
future perfect — — īnsurrēctus erit — — īnsurrēctī erunt
subjunctive singular plural
first second third first second third
active present īnsurgam īnsurgās īnsurgat īnsurgāmus īnsurgātis īnsurgant
imperfect īnsurgerem īnsurgerēs īnsurgeret īnsurgerēmus īnsurgerētis īnsurgerent
perfect īnsurrēxerim īnsurrēxerīs īnsurrēxerit īnsurrēxerīmus īnsurrēxerītis īnsurrēxerint
pluperfect īnsurrēxissem īnsurrēxissēs īnsurrēxisset īnsurrēxissēmus īnsurrēxissētis īnsurrēxissent
passive present — — īnsurgātur — — īnsurgantur
imperfect — — īnsurgerētur — — īnsurgerentur
perfect — — īnsurrēctus sit — — īnsurrēctī sint
pluperfect — — īnsurrēctus esset,
īnsurrēctus foret
— — īnsurrēctī essent,
īnsurrēctī forent
imperative singular plural
first second third first second third
active present — īnsurge — — īnsurgite —
future — īnsurgitō īnsurgitō — īnsurgitōte īnsurguntō
non-finite forms active passive
present perfect future present perfect future
infinitives īnsurgere īnsurrēxisse īnsurrēctūrum esse īnsurgī īnsurrēctum esse īnsurrēctum īrī
participles īnsurgēns — īnsurrēctūrus — īnsurrēctus īnsurgendus,
īnsurgundus
verbal nouns gerund supine
genitive dative accusative ablative accusative ablative
īnsurgendī īnsurgendō īnsurgendum īnsurgendō īnsurrēctum īnsurrēctū

Descendants

  • Italian: insorgere
  • Sicilian: nzùrgiri
  • → Catalan: insurgir
  • → French: insurger
  • ⇒ Vulgar Latin: *insurctus

References

  • “insurgo”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
  • “insurgo”, in Charlton T. Lewis (1891) An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
  • insurgo in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.