mondata

Hungarian

Etymology

mondat +‎ -a (possessive suffix)

Pronunciation

  • IPA(key): [ˈmondɒtɒ]
  • Hyphenation: mon‧da‧ta

Noun

mondata

  1. third-person singular single-possession possessive of mondat

Declension

Inflection (stem in long/high vowel, back harmony)
singular plural
nominative mondata —
accusative mondatát —
dative mondatának —
instrumental mondatával —
causal-final mondatáért —
translative mondatává —
terminative mondatáig —
essive-formal mondataként —
essive-modal mondatául —
inessive mondatában —
superessive mondatán —
adessive mondatánál —
illative mondatába —
sublative mondatára —
allative mondatához —
elative mondatából —
delative mondatáról —
ablative mondatától —
non-attributive
possessive - singular
mondatáé —
non-attributive
possessive - plural
mondatáéi —

Italian

Participle

mondata f sg

  1. feminine singular of mondato

Anagrams

This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.