ยุยง

From ยุ (yú, “to stimulate”) +‎ ยง (yong, “bold”).

ยุยง • (yú-yong) (abstract noun การยุยง)

1. to encourage something unfavourable: to incite, to instigate, to inflame, etc.
   • 1866, จอมเกล้าเจ้าอยู่หัว, พระบาทสมเด็จพระ, “ประกาศพระราชบัญญัติลักภา”, in ประชุมกฎหมายประจำศก, volume 7, พระนคร: โรงพิมพ์เดลิเมล์, published 1935, page 170:

     มารดาของหญิงมายุยงหญิงให้ถอนตัวจากหลวงเสนาภักดีไม่ยอมเปนภรรยา

     maan-daa kɔ̌ɔng yǐng maa yú-yong yǐng hâi tɔ̌ɔn-dtuua jàak lǔuang sěe-naa pák-dii mâi yɔɔm bpen pan-yaa

     The mother of the woman came to encourage the woman to withdraw herself from Luang Senaphakdi, refusing to become [his] wife.

   • 1956 November 15, สภาผู้แทนราษฎร, “ประมวลกฎหมายอาญา ภาค ๒ ลักษณะ ๑”, in ราชกิจจานุเบกษา, volume 73, number 95A, พระนคร: สำนักเลขาธิการคณะรัฐมนตรี, page 69:

     ผู้ใด...ยุยงราษฎรให้เป็นกบฏ...

     pûu-dai ... yú-yong râat-sà-dɔɔn hâi bpen-gà-bòt ...

     Anyone [who] ... incites a citizen to commit insurrection ...

   • 1956 November 15, สภาผู้แทนราษฎร, “ประมวลกฎหมายอาญา ภาค ๒ ลักษณะ ๑๐”, in ราชกิจจานุเบกษา, volume 73, number 95A, พระนคร: สำนักเลขาธิการคณะรัฐมนตรี, page 132:

     ผู้ใดช่วยหรือยุยงเด็ก...ให้ฆ่าตนเอง...

     pûu-dai chûai rʉ̌ʉ yú-yong dèk ... hâi kâa dton-eeng ...

     Anyone [who] helps or incites a child ... to commit suicide ...